ဒီနေ့...
ညနေပိုင်းဆိုပါတော့ ………………………
ငါ့စိတ်ထဲမာ ဟာတာတာနဲ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲပေါ့။ ငါသိလိုက်တယ် ညနေတိုင်း ငါ့ဆီကို လာပြိးစကာပြောနေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပြန်သွားတယ်တဲ့..
သူနေတဲ့ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့ကိုလေ…..
ငါသူနဲ့ ၄၊၅ရက်လောက်ပဲ စကားပြောလိုက်ရတာပါ.. vzo လည်းပြောဖြစ်ကြတယ်.. တော်တော်လေးခင်သွားတယ်ပေါ့….
သူလည်းဒိနေ့အစောကြီးလိုင်းပေါ်ဝင်လာတယ်..
ထမင်းစားမလာပဲနဲ့ ငါနဲ့စကာတွေပြောနေတာ..
၃နာရီလောက်မှ ပြန်သွားတယ်…………………….
သေချာပါတယ်.. သူ့မှာလည်း သံယောဇဉ် အစွန်းတစတော့ဖြစ်သွားမယ်လို့. ငါယုံကြည်တယ်.. ဒါပဲလေ.. လူတိုင်း ဘယ်လိုအမုဒယ ကြိုးမျိုး၊ သံယောဇဉ် နှောင်ကြိုးမျိုးကိုမှ တောင့်မခံနိုင်ကြဘူးဆိုတာ ငါကောင်းကောင်းကြီးသဘောပေါက်တာပေါ့.
ငါ ဒီမှာ စာသင်ရဦးမယ် ရှီးရှီးရယ်..
မင်းပြေတာ ယှ်အဲနဲ ဆိုတဲ့အသံလေးကို ငါအမြဲသတိရနေမာပါ..
No comments:
Post a Comment